De uilen van Erp waren al jaren aan de beurt om een activiteit te organiseren voor de carnavalsverenigingen maar ze konden niet vooruit want de Zandhazen moesten eerst maar eens goed ingeburgerd zijn.

Vorige week waren ze dat blijkbaar want we werden allemaal uitgenodigd bij De Doelen om een potje handboog te schieten. Voor ons dus een hachelijk avontuur want waarschijnlijk waren wij het wild. Je organiseert dat niet voor niets als het jachtseizoen geopend is.

Goed, het zij zo. Wij gingen er derhalve maar met een grote hoop man naar toe en natuurlijk namen we onze geliefden mee. Dan zou het zieliger zijn om ons af te schieten. De overige carnavals verenigingen waren ook goed vertegenwoordigd alleen bij de Paplippels was de opkomst wat magertjes met 0 personen maar ja, wat moet nen paplippel nou ook met een handboog? Toch niks. Maar goed de rest was er wel zowat voltallig en het schieten kon beginnen. Eerst mochten we oefenen op eengroot bord aan de muur en toen bleek dat wij ook een handboog kregen.

Toen werd het dus gauw anders. De uilen zaten in een mum van tijd allemaal hoog boven in het gebouw of vlogen angstig rond. De halve zolen, ze waren met zijn tweeën, hadden ineens geen stoere praat meer maar papten met ons aan en de Lindefluiters, die floten een toontje lager.

Maar na hullie een tijdje schrik aangejaagd te hebben zeiden we toch maar dat we niks deden en toen hebben we gewoon op dat bord staan te schieten om uit te maken wie de beste schutter was.

Bij de heren was dat een logisch winnaar. Gert Jan van Dinther, maar die is dan ook bij de schut.

Bij de vrouwen lag dat wel even anders. Daar ging de strijd op leven en dood maar ze was ongenaakbaar, uniek en onze trots INGRID DONKERS.

Er is na de prijsuitreiking uiteraard nog lang nagefeest en zaterdag heb ik in ieder geval niet veel kunnen uitvoeren. Maar dat ligt aan de kwaliteit van Keizerskroon, niet aan de hoeveelheid.

Het was in ieder geval een geslaagde avond en de moeite van het wachten waard.