We verzamelden om 2 uur in den Hazenpot waar Ida met roodomrande oogjes ons weer verwelkomde met koffie. Op onze vraag hoe het met haar was barstte ze opnieuw in tranen uit. Na enige tijd van snikken en snotteren werd ze rustig en kon ze vertellen waarom ze toch zo verdrietig was. Het bleek dat ze gisterenavond had verloren met kaarten en nog niet zo’n beetje ook. Gelukkig had ze gespaard voor het kaarten en hoefde ze niet aan het budget te komen wat ze had gereserveerd voor het diner voor de Zandhazen. Gelukkig maar.
Goed, wij moesten dus naar de Uilen om Hugo een handje te geven. Het zou de middag worden van de dierenactivisten. Hugo blijkt nl een niet zo dappere kippenlader te zijn. Althans, hij durft geen kip uit een krat te halen. Nou , dat zouden we wel eens uitbuiten. Een blad bier of een kip uit een doos halen zou de weddenschap worden. Eerst moesten we een kip hebben. Stefan had er genoeg. Netjes als Stefan is legde hij zijn kippen uit wat er moest gebeuren en hierna vroeg hij of er vrijwilligers waren. Veel kippen staken hun vleugel op want ja, er was kans om het eens met een uil te doen. Lola, een sexy kip uit stal 1 werd de gelukkige en na haar in de doos gestopt te hebben togen we richting Erp.
We waren wat aan de vroege kant maar met een emmertje munten is het goed toeven in het prachtig versierde uilencapitool. Na uren wachten, buurten, een slokje drinken, een jaloerse blik werpen naar de wat oudere jonge schaars geklede verrekte mooie hoog op de benen staande dansmariekes, wat is het thuis toch behelpen, was daar eindelijk het moment. We mochten als allerlaatste aanwezigen in de zaal ook naar boven. Alleen enkele vrouwen van ex prinsen van Erp waren er nog, uiteraard de durdauwers,  onze fans en natuurlijk de Raad van 11 van de Uilen want die gaan nooit naar huis.
We vlogen enthousiast de het podium op en toen kwam onze kip-act. En ze deed het geweldig, onze Lola. Hugo ook overigens. Na ons eerst een blad bier toegezegd te hebben pakte hij als een grote vent de kip uit de doos en kwakte die in een openstaande voerzak. Een klein gilletje uit de zaal was zijn deel alsmede onze waardering. Hierna liet Ronald zien waar hij meester in is. Hij pakte de microfoon en met zijn voerzakken-act pakte en zakte hij alle Uilen. Een geslaagde act wat uiteraard uitmondde in een grote polonaise op het podium. Bijna heel de zaal deed mee.
Na onze act togen we weer naar onze stamtafel, onze kip liefdevol achterlatend op het podium.
Na enige tijd kwam een bezorgde dierenactiviste vragen hoe het met onze kip ging en wat we met haar gingen doen. Ze vond het overigens geen werk dat een onschuldige kip haar vrije zondagmiddag in een doos en zak moest doorbrengen zonder eten en drinken. ( ze had trouwens wel drinken want er stond een asbak met water in.)
We stelden de activiste echter vlug gerust door haar te vertelen dat we het beste voor hadden met de kip en dat ze overigens vrijwillig met ons mee was gegaan.
Geheel gerustgesteld ging onze activiste heen en zo deden wij. Op naar moeder de vrouw of naar de shoarmaboer. En de kip? Die pikt nu in de oneindige korenvelden des heren haar goudgele graankorrels en drinkt zo veel ze wil uit een gouden kommetje.
Eind goed al goed. Het was een leuke dag geweest.